De boot

De boot

Soms verlies ik me
in woorden die te groot worden,
in kennis die ik uitstort
alsof een gedicht pas waarde heeft
wanneer het iets moet bewijzen.

Maar jij leest intussen
een andere schrijver.

En mijn woorden
gaan aan je voorbij.

Zoals een boot
die langzaam voorbijvaart
langzaam genoeg
om hem te volgen
maar te snel
om hem te grijpen.

Je zou hem kunnen volgen.

Je weet misschien
waar hij heen gaat.

Maar je doet het niet.

Niet omdat je het gedicht
niet kunt begrijpen,
maar omdat je er vandaag
niet in wilt stappen.

Misschien zoek je geen gedicht
dat je iets wil leren.

Geen woorden
waar je eerst doorheen moet breken
voor ze iets teruggeven.

Je zoekt misschien alleen
een paar regels
die even naast je komen zitten.

Een taal die niets bewijst.

Die geen afstand maakt
tussen wat ik wil zeggen
en wat jij voelt.

Want misschien is dat
wat een gedicht moet doen:

niet vragen
of je het begrijpt,

maar iets in je aanraken
voordat je weet
waarom.

En de boot
verdwijnt langzaam
achter de horizon.

Zoals zoveel dingen
die we hadden kunnen begrijpen,

maar waarvoor
we op dat moment
niet aan boord wilden.