Dit is voor mij.

Dit is voor mij.

Je moet het mij niet vertellen

Je bent jong.
Je hebt honger.

Niet naar één ding.
Naar alles.

Je wilt proberen.
Voelen.
Vallen.
Opstaan.
Nog eens.

Je wilt meer
omdat je nog niet weet
wat genoeg is.

Vind je het ene niks,
dan pak je het andere.

En als dat het ook niet is,
weer iets anders.

En nog iets.
En nog.

Tot er ineens iets tussen zit
waar je naar kijkt en denkt:

ja.
Dit.
Dit is voor mij.

En dan wil je niet gewoon meedoen.
Nee.

Je wilt erin.
Helemaal.

Je wilt weten hoe ver je kunt gaan,
hoe hoog je kunt komen,
hoe goed je hierin kunt worden.

En ondertussen zegt iemand misschien
dat je moet kiezen.

Dat je karakter moet hebben.

Dat je voor dit iemand bent
en voor dat iemand anders.

Onzin.

Je bent toch dezelfde klootzak
als je 's morgens ambitieus bent
en 's avonds twijfelt?

Dezelfde mens
die overdag weet wat hij wil
en 's nachts niet weet
waarom hij het allemaal doet?

Je hoeft jezelf niet op te delen
omdat de wereld graag
vakjes maakt.

Dus ja,
ook je privéleven moet eraan geloven.

Ook daar wil je weten
wat er bestaat.

Wie je aantrekt.
Wie jou aantrekt.
Wat je voelt.
Wat je niet voelt.

Ook daar wil je proeven.

En misschien meer dan eens.

Niet omdat er iets mis met je is.

Maar omdat je jong bent
en honger hebt
en nog niet weet
waar je lichaam,
je hoofd
en je hart
uiteindelijk willen blijven.

Tot je op een dag
niet meer hoeft te zoeken.

Niet omdat alles geprobeerd is.

Maar omdat er iets is
waar je niet meer van weg wilt.

En dan is het stil.
Geen honger meer.
Geen volgende.

Alleen jij.
En eindelijk:
dit is voor mij.