Geloven

Geloven

Een mens wordt niet ongelukkig uit zichzelf.
Dat dacht ik vroeger.

Het zijn de woorden,
de kleine zinnen die zich heimelijk
onder de huid nestelen,
uitgesproken door mensen
die zeggen dat ze het beste met je voorhebben.

Met een vriendelijkheid
die zelfs de besten doet schrikken.

En zo maakt iedereen
iedereen ongelukkig,
omdat we liever geloven
wie ons naar de afgrond begeleidt
dan één keer, heel voorzichtig,
via een omweggetje te vragen:

Is het wel waar?

Maar nee.

Zo klakkeloos was hun geloof.

Wat moeten ze die persoon graag gezien hebben,
niet?

Of geloof je dat nu ook?

Misschien is onwetendheid geen excuus.
Misschien had iemand moeten kijken
naar wat er niet werd gezegd,
naar de handen,
naar de ogen,
naar dat kleine moment
waarop vriendelijkheid iets anders werd.

Want ware liefde
staat nergens beschreven.

Ze is geen belofte,
geen bewijs,
geen verhaal dat iemand
voor je heeft kunnen lezen.

Ze is niet grijpbaar.

Ze kan alleen gevoeld worden.

Zoals verliefdheid
een nieuw boek is:
het ruikt fris,
het is nog ongeschonden,
maar vooral
ongelezen.

Je weet niet wat erin staat.

Je begint gewoon.

En soms word je verliefd
en nog eens
en nog eens,
tot je ergens tegenaan botst
waarvan je pas achteraf denkt:

"misschien was dit voor mij bestemd."

Dan wordt de wereld eerst wazig,
zoals in een film
waarin niemand nog scherp ziet
wat er gaat gebeuren.

Tot de preutsheid verdwijnt.

Tot je jezelf laat zien.

Niet alleen je lichaam,
maar ook datgene
wat veel moeilijker bloot te geven is:

je hoop,
je angst,
je geloof.

En misschien is dat
het gevaarlijkste van liefde:

dat je iemand moet geloven
zonder ooit helemaal zeker te kunnen weten
of hij je naar de afgrond brengt
of naar huis.

Want liefde kan snijden
als een scherp mes
wanneer ze niet wordt opgemerkt,
niet wordt gewaardeerd,
niet wordt beantwoord.

En toch...

ze ziet.

Ze ziet de wereld
zoals jij hem voelt.

En misschien is dat
waarom we blijven geloven.

Niet omdat we weten
dat het goed zal komen,

maar omdat er dingen zijn
die je nooit kunt bewijzen
en toch,
heel even,
waar kunt voelen.