Heer Pennelik

Heer Pennelik

Hij legde zijn hoed op het aanrecht.
Alsof hij alleen maar even langskwam.

Hij vroeg niets.
Hij keek rond.
Hij glimlachte
naar de lege bladzijden.

Ik vulde ze.

Eerst met maandag.
Daarna met haast.
Daarna met beloften
die ik niet meer kende.

Hij hoefde nooit te spreken.
Mijn eigen handschrift
deed al het werk.

Er bleef één bladzijde over.
Ik wilde er wandelen.
De zee opschrijven.
Of gewoon niets.

Toen ik terugkwam
stond er al iets in.

Zijn hoed lag nog altijd
op het aanrecht.

Basis: "Eigenlijk gaat Heer Pennelik over een agenda die ons leven overneemt."