Mijn pen 2005 - 2026

Mijn pen 2005
----------
Ze schrijft haar zinnen rustig en voluit
terwijl ik zit te staren door de vensterruit
Wanneer ze dan stopt kijk ik verrast
naar wat ze nu weer heeft gekrast

Soms fluister ik haar wel eens wat in t’ oor
Of schrijf haar zelfs een klein stukje voor
Maar t’ is nutteloos dat ik daaraan begin
Telkens weer doet zij toch haar eigen zin

Ze heeft een vaste plekje diep in mijn vest
Daar vindt ze het leuk, dat vindt ze best
Ze is niet blond al zou me dat niet deren
Haar te moeten missen, dat zou ik niet verteren
----------------------------------------------------

Mijn Pen
2026

Ze schrijft haar zinnen langzaam, woord voor woord,
terwijl ik naar het licht daar buiten staar.
Als ze dan plots stopt, schrik ik op en vraag me af
wat ze nu weer heeft geschreven of neergekrast.

Soms buig ik voorover en fluister iets in ’t oor,
of schuif een klein stukje tekst onder haar door.
Maar waarom blijf ik dit doen? Ze luistert nooit.
Ze doet gewoon haar zin en schrijft gewoon door.

Ze woont diep in mijn binnenzak, dicht tegen mijn hart.
Daar vindt ze het fijn, dat voel ik elke keer weer.
Als ze weg zou gaan en niet meer om mij zou geven —
zou ik dat, dat weet ik zeker, echt niet overleven.