Op het kerkhof

Op het kerkhof
-----------------

Ik sta op het kerkhof,
mijn kleine hand in oma's hand.
Opa zwijgt en neemt zijn pet af,
de wind speelt met de gevallen bladeren.

Ze groeten een vriend
die al eerder vertrok.
Ik begrijp de stilte niet,
maar voel de warmte van hun nabijheid.

Ik sta op het kerkhof.
Nu buigt mijn hoofd
voor twee namen in natuursteen.
De zachte regen mengt zich
met tranen die niemand ziet.

Ik fluister:
"Ik hou van jullie,
lieve opa en oma."
De herfst bewaart mijn woorden
in de bladeren op het mos.

Ik sta op het kerkhof,
mijn haren verward en grijs.
Wat ooit ondenkbaar leek,
gebeurt nu alledaags.
Steeds meer vrienden
vinden hier hun stilte.

Ik kijk naar de bomen.
Elk blad laat los
wanneer zijn tijd gekomen is.
En toch weet de boom:
de lente kent mijn naam.


Eigenlijk was de eerste gedachte om een gedicht te maken met de idee dat ik op het kerkhof sta, alle mensen rondom mij zie verdwijnen en dus door "het leven" vergeten worden. Uiteindelijk zou ik mij op dit kerkhof bewust worden van het feit dat het leven volledig zinloos is... maar al schrijvend is het anders uitgedraaid en ik heb het gedicht niet meer veranderd.