Wit-zwart

🎵 Een verhaaltje over twee muzikanten 🎵

Er waren eens twee muzikanten, Jan en Pieter, die al jaren samen muziek maakten.

Op een avond, na de repetitie, zaten ze nog wat na te praten.

"Vroeger dacht ik heel zwart-wit," zei Jan. "Als iemand iets zei waar ik het niet mee eens was, dan had ik daar veel moeite mee. Maar door de jaren heen heb ik geleerd dat niet alles volgens mijn voorkeur hoeft te verlopen. Soms hoor ik dingen die ik liever niet hoor, maar ik kan ze nu beter aanvaarden."

Pieter knikte. "Bij mij is het eigenlijk net omgekeerd gegaan. Vroeger probeerde ik altijd mee te gaan met wat de groep wilde. Ik dacht vooral aan het helpen van anderen zodat iedereen muziek kon leren en plezier kon maken. Mijn eigen voorkeuren zette ik vaak op de achtergrond."

"En hoe kijk je daar nu naar?" vroeg Jan.

"Ik ben op dat vlak wat meer zwart-wit geworden," antwoordde Pieter. "Door altijd rekening te houden met iedereen creëer je soms een wereld waarin je vooral bezig bent met gelijk geven aan anderen. Je verbant je eigen creativiteit. Maar voor sommige dingen is het ook belangrijk om aan jezelf te denken. Dat is beter voor je gezondheid en je gemoedsrust."

Jan luisterde aandachtig.

"Neem nu een lied dat ik echt graag hoor," vervolgde Pieter. "Vroeger zou ik het misschien toch niet gespeeld hebben als de groep iets anders wilde. Nu zeg ik gewoon eerlijk wat ik ervan vind. En als de groep een richting uitgaat die steeds verder afstaat van wat ik graag speel, dan kan ik ook beslissen om niet mee te spelen. Misschien kies ik er zelfs voor om uit de groep te stappen als bijna alle nieuwe liederen die stijl volgen."

Jan glimlachte.

"Dat klinkt eigenlijk niet zo zwart-wit," zei hij. "Het klinkt alsof je geleerd hebt dat rekening houden met jezelf even belangrijk is als rekening houden met anderen."

Pieter dacht even na en knikte.

"Misschien heb je gelijk. Misschien gaat het niet over zwart of wit. Misschien gaat het er gewoon over dat je een evenwicht zoekt tussen wat goed is voor de groep en wat goed is voor jezelf."

En terwijl ze hun instrumenten opborgen, beseften beide muzikanten dat ze elk een andere weg hadden afgelegd, maar dat ze uiteindelijk hetzelfde zochten: muziek maken op een manier die eerlijk was tegenover zichzelf én tegenover anderen. 🎶