VERGEEF JEZELF

VERGEEF JEZELF

Weet je wat ik zo eigenaardig vind aan mensen?

Dat we,
zeker in deze tijd waarin we leven,
zo weinig werkelijk naar elkaar kijken.

We zien elkaar,
maar zelden wat er achter die ogen leeft.

En toch vinden we het soms bijna vreemd
als iemand de moeite neemt
om werkelijk geïnteresseerd te zijn.

Om eens te kijken
naar een website,
een boek,
een gedicht,
een schilderij,
een hobby,
naar dat kleine stukje van iemands wereld
dat hij met anderen wil delen.

Waarom schrijft men het dan?

Waarom maakt men,
vertelt men,
schept men,
als niemand de moeite neemt om te kijken?

Is het alleen om gezien te worden?
Om er iets aan te verdienen?
Om bekend te raken,
in de stille hoop
dat een ander wel doet
wat wij zelf zo vaak nalaten?

Misschien moeten we
elkaar wat meer aandacht geven.

Wat meer nieuwsgierigheid.
Wat meer zachtheid.
Wat meer empathie.

En misschien moeten we ook
wat milder zijn voor elkaar.

Denk niet meteen
dat je huwelijk naar de maan is
omdat je vrouw of man
eens naar een ander kijkt.

Of omdat er een glimlach ontstaat,
een vonk,
een kus misschien.

We zijn geen machines.

We kijken.
We voelen.
We verlangen.
We twijfelen.
We maken fouten.

We zijn mensen.

Dus wees wat milder.

Voor de ander.
Maar ook voor jezelf.

Vergeef jezelf toch
dat je mens bent.