Aan de kant van de weg.

Aan de kant van de weg.

Ben ik dan die hond
die langs de kant van de weg
zijn baasje ziet verdwijnen
en toch blijft wachten?

Die blijft zoeken
naar een stem, een hand,
naar wat ooit beloofd werd
en een doel leek te geven.

Hoe vind je je weg
met dat bekrompen gevoel
dat je nergens echt thuishoort?

Wanneer je niet past
in zwart of wit,
wanneer je liever luistert
dan oordeelt,
en daardoor zelf
tussen de lijnen verdwijnt.

Wat moet je denken
van hen die achter het zwart en wit
blijven staan?

Van hen die zeggen
dat zij het gaan maken,
terwijl anderen
zonder omkijken
de obstakels achter zich laten
en steeds verder worden geduwd?

Misschien is het pijnlijkste
niet eens dat mensen vertrekken.

Maar dat juist degenen
die je het meest steunde,
die jij bleef verdedigen
wanneer anderen wegkeken,
je als eerste laten vallen.

Dat ze liever verdergaan
met de glitter
die van anderen afstraalt,
zelfs wanneer die glans
vooral dient
om iets voor zichzelf
te verkrijgen.

En jij?

Jij blijft achter
met de stilte
van wat niet werd gezegd,
met vragen
waar niemand meer
een antwoord op lijkt te hebben.

Misschien voelt het dan
alsof je opnieuw
aan de kant van de weg staat.

Wachtend.

Tot er iemand bij je aanleunt
met een beetje warmte,
een beetje empathie.

Soms is dat al genoeg
om niet langer
aan de kant van de weg
te blijven wachten.