Gewoon in het zand.

Gewoon in het zand.

Midden op het strand
laat ik het zand
door mijn handen glijden.

Grijpen.
Loslaten.

Kinderen bouwen kastelen
aan de rand van de zee,
terwijl de tijd er zwijgend
doorheen wandelt.

Ik sluit mijn ogen.

Meeuwen. Golven. Wind.

En ineens ben ik weer die jongen
die hier uren speelde.

Nu zit ik hier.
Dezelfde zee.
Een ander leven.

Het tij komt.
Het tij gaat.

Zand tussen mijn vingers.
Zee voor mijn voeten.

Hoofd leeg.

Even niets moeten.
Gewoon zijn.