Iets wat haar overstijgt.

Iets wat haar overstijgt.

Wat doe ik hier?
wanneer een vriendelijk woord
al te veel gevraagd lijkt?

Wanneer ik spreek
en niemand mij begrijpt,
wanneer ik kijk
en zie hoe monsters
zich onder mensen bewegen?

Dan denk ik aan de natuur.

Aan het dier dat doodt
om zelf te blijven leven.
Wreed, misschien,
maar zonder schuld.

Want wie koos ervoor
om geboren te worden?

Ieder levend wezen
draagt zijn dood al mee,
alsof leven zelf
een rekening is
die ooit betaald moet worden.

En soms vraag ik mij af
waarom wij dan zo krampachtig
aan onze adem vasthouden.

Niet omdat wij
voor eeuwig willen bestaan,
denk ik.

Misschien omdat wij
begrepen willen worden.

Omdat wij iemand willen vinden
aan wie we warmte kunnen geven,
en van wie we warmte mogen ontvangen.

Zonder bezit.
Zonder lichaam.
Zonder dat er iets
voor terug hoeft.

Alleen maar:

ik zie je.
Ik ben hier.
Je hoeft je even
niet te verdedigen.

En misschien is dat
het vreemde aan de mens.

Niet dat wij geboren worden
uit de gruwelijkheid
van het bestaan,

maar dat er,
ergens diep verborgen,
iets kan ontstaan
wat die gruwelijkheid overstijgt.

Geen eeuwig leven.

Geen antwoord.

Alleen liefde,

die zelfs wanneer ik sterf
niet noodzakelijk
met mij hoeft te sterven.